To było pierwsze sanktuarium maryjne, jako Leon XIV odwiedził po wyborze na Papieża. W poniedziałek 7 września 2026 r. Ojciec Święty ponownie udaje się do sanktuarium Matki Bożej Dobrej Rady, augustiańskiego miejsca kultu. Będzie sprawować Mszę św., zostanie też odsłonięty obraz przedstawiający go na modlitwie przed wizerunkiem Matki Bożej.
Uregulowanie i pogłębienie relacji między nowymi ruchami i wspólnotami a diecezjami, zwiększenie współpracy między konferencjami episkopatów a konsultami wyższych przełożonych zakonnych, zmiany w sposobie przygotowania raportów przed wizytami ad limina, a także w recepcji tych wizyt i gronie ich uczestników – to niektóre zmiany, proponowane przez grupy synodalne nr 6 i 7.
Dorota Abdelmoula-Viet – Watykan
Sekretariat Generalny Synodu opublikował raporty dotyczące prac kolejnych grup roboczych, powołanych przy okazji Synodu o Synodalności. Grupa nr 6 zajmowała się tematem relacji pomiędzy biskupami, wspólnotami zakonnymi i ruchami oraz stowarzyszeniami. Natomiast przedmiotem refleksji grupy nr 7 było przygotowanie, przebieg i recepcja wizyt ad limina apostolorum – zaktualizowane w świetle konstytucji apostolskiej Praedicate Evangelium. Wnioski, przygotowane przez grupy są propozycjami, przedstawionymi Ojcu Świętemu, a nie decyzjami, które już zapadły i odzwierciedlają szerokie konsultacje, przeprowadzone w Kościele na różnych jego szczeblach.
Włączyć świeckich w wizyty ad limina
Propozycje dotyczące wizyt ad limina, które biskupi odbywają w ustalonych terminach i których głównymi elementami jest pielgrzymowanie do grobów apostołów, spotkanie z Ojcem Świętym i rozmowy w poszczególnych dykasteriach Kurii Rzymskiej, dotyczą przede wszystkim tego, by jeszcze bardziej zadbać o ich duchowy wymiar, a także o to, aby miały one konkretne oddziaływanie na Kościoły lokalne.
Grupa robocza zachęca, by raport wstępny, przygotowywany przed wizytą ad limina i przesyłany do Watykanu, powstawał z większym zaangażowaniem diecezjan, włączanych w ten proces przez biskupa diecezjalnego. Jedną z sugestii jest też to, by w samych wizytach brali udział przedstawiciele diecezji, towarzyszący biskupom, zwłaszcza osoby, które włączały się w przygotowanie raportu.
Ważna jest też informacja zwrotna po odbytej wizycie. Konferencje episkopatów miałyby otrzymywać sprawozdania z instytucji kurialnych, w których gościły, a biskup diecezjalny i ewentualne osoby towarzyszące mu, powinni zdać sprawę z tej wizyty lokalnej wspólnocie. Wizyta powinna nieść za sobą dalsze działania i refleksje, a okresowo miałaby też być powoływana komisja kościelna, oceniająca cały proces.
Stabilniejsza współpraca na linii biskupi – ruchy i stowarzyszenia – zakony
Z kolei wśród wniosków grupy roboczej nr 6 znajduje się m.in. potrzeba opracowania teologiczno-prawnych kryteriów rozeznawania, dotyczącego zatwierdzania nowych ruchów, stowarzyszeń i instytutów życia apostolskiego. W każdej diecezji miałby też zostać powołany delegat ds. życia konsekrowanego, a instytutom, przeżywającym trudności, związane m.in. ze spadkiem powołań czy zamykaniem wspólnot, powinno zostać zaoferowane dedykowane wsparcie i towarzyszenie.
Pogłębienie relacji potrzebne jest też pomiędzy konferencjami episkopatów a konsultami wyższych przełożonych zakonów. Wśród sugestii są m.in. wspólne rekolekcje i obchody jubileuszy, współpraca podczas przygotowania wizyt ad limina, a także jasne protokoły dotyczące wspólnych działań duszpasterskich, oraz obecności świeckich i konsekrowanych przedstawicieli ruchów i wspólnot w organach episkopatów.
Potrzeba także większego włączenia ruchów, wspólnot i stowarzyszeń w życie Kościoła lokalnego, zarówno poprzez wspólne działania duszpasterskie, jak też poprzez uwzględnienie tej różnorodności w formacji stałej i seminaryjnej. U podstaw leży jednak przede wszystkim zmiana mentalności na bardziej otwartą, która może dokonać się poprzez osobiste spotkania.