W północno-zachodniej części Wilna planowana jest budowa sanktuarium św. Jana Pawła II wraz z centrum duszpasterskim. Projekt ma odpowiedzieć na potrzeby szybko rozwijającej się wspólnoty parafialnej, choć jego realizacja wciąż zależy od zakończenia prac projektowych i pozyskania niezbędnych środków finansowych.
Członkowie Papieskiej Komisji ds. Ochrony Małoletnich oraz przedstawiciele międzynarodowego stowarzyszenia EndingClergy Abuse spotkali się po raz pierwszy w dniach 15 i 16 czerwca, aby nawiązać współpracę mającą na celu wzmocnienie środków ochronnych w Kościele oraz lepsze wysłuchanie i zaangażowanie na rzecz osób skrzywdzonych seksualnie.
Z inicjatywy samego Leona XIV zrodził się dialog, który – po raz pierwszy w formie spotkania stacjonarnego – odbył się w Rzymie 15 i 16 czerwca, pomiędzy Papieską Komisją ds. Ochrony Małoletnich a organizacją Ending Clergy Abuse - której członków Papież przyjął w październiku ubiegłego roku - w celu nawiązania współpracy i ustalenia konkretnych, wspólnych działań. Wśród nich znalazły się: zapewnienie większej uwagi doświadczeniom osób skrzywdzonych, w dążeniu do prawdy, sprawiedliwości i zadośćuczynienia; zagwarantowanie zaangażowania w ochronę osób narażonych na wykorzystywanie seksualne w Kościele katolickim; wzmocnienie mechanizmów wsparcia dla osób, które padły ofiarą wykorzystywania seksualnego.
Obrady
„Rzymski dialog na temat ochrony” czy „zorganizowany dialog”, jak to określono w komunikacie – odbył się w Palazzo Maffei, siedzibie Papieskiej Komisji ds. Ochrony Małoletnich, i zgromadził członków oraz przedstawicieli tej papieskiej instytucji oraz sieci założonej w 2018 roku i działającej głównie w Stanach Zjednoczonych, a także osoby wspierające osoby skrzywdzone, „w duchu słuchania, odpowiedzialności i współpracy”. Obrady otworzył przewodniczący Komisji abp Thibault Verny, który potwierdził „obowiązek Kościoła polegający na wysłuchaniu osób skrzywdzonych”, podkreślając, że „aby było to wiarygodne, takie wysłuchanie musi być aktywnym działaniem przynoszącym konkretne rezultaty”.
Ze swojej strony przewodnicząca ECA Gemma Hickey – która również doświadczyła wykorzystywania w Nowej Fundlandii i Labradorze (Kanada) i jest jednym z członków zarządu przyjętych przez Papieża – wyraziła nadzieję na życzliwą współpracę, podkreślając „wspólną odpowiedzialność” za ochronę małoletnich i osób narażonych na wykorzystywanie seksualne w Kościele.
Prawa, sprawiedliwość, odpowiedzialność
Wszystkie dyskusje koncentrowały się na prawach osób skrzywdzonych, odpowiedzialności instytucjonalnej, sprawiedliwości oraz zasadach ochrony opartych na bezpośrednim doświadczeniu. Uczestnicy utwierdzili się w przekonaniu, że świadectwa osób skrzywdzonych, mogą przyczynić się do poprawy polityki, praktyk i relacji, wzmacniając jednocześnie „kulturę przejrzystości i odpowiedzialności we wszystkich strukturach Kościoła”.
Nowe statuty
Komisja ds. Ochrony Małoletnich przedstawiła ECA swoje nowe statuty, ogłoszone 13 czerwca i zatwierdzone przez Papieża ad experimentum na trzy lata. Nakreśliła ponadto wzmocniony system ochrony oraz przedstawiła metodologię raportu rocznego dotyczącego współpracy z odobami skrzywdzonymi w ocenie praktyk ochrony w Kościołach lokalnych. Z kolei ECA poinformowała o swojej działalności rzeczniczej w czternastu krajach i na pięciu kontynentach oraz przedstawiła konkretną propozycję: przyjęcie „uniwersalnego prawa kanonicznego opartego na zasadzie zerowej tolerancji wobec wykorzystywania seksualnego ze strony duchownych, który byłby wzorowany na przepisach już zatwierdzonych przez Watykan w Stanach Zjednoczonych”.
Jak podano we wspólnym komunikacie, propozycja ta „kładzie nacisk na jasne standardy, odpowiedzialność oraz trwałe usunięcie z posługi duchownego w przypadku przyznania się do skrzywdzenia seksualnego lub jego stwierdzenia w wyniku specjalnej procedury zgodnej z prawem kanonicznym”.
Rozszerzenie ochrony poza małoletnich
Jedną z najważniejszych propozycji – popieraną przez obie strony – jest „rozszerzenie” ochrony poza małoletnich, obejmując nią osoby narażone na wykorzystywanie, w tym siostry zakonne, księży, seminarzystów i członków ruchów świeckich. Wreszcie, wśród głównych omawianych wyzwań znalazły się bariery kulturowe, nierównomierne wdrażanie przepisów oraz niedobór zasobów w różnych regionach.
Konkretne działania
Podsumowując dwa dni obrad, wyszczególniono konkretne działania, które należy podjąć, aby kontynuować wzajemną współpracę: promowanie dialogu na temat uniwersalnych zaleceń dotyczących zerowej tolerancji wobec wykorzystywania seksualnego; dzielenie się szczegółowymi propozycjami dotyczącymi prawa kanonicznego oraz wzmocnienie wysiłków na rzecz podnoszenia świadomości na poziomie globalnym; poszerzenie zaangażowania społeczności osób pokrzywdzonych, zwłaszcza w regionach niedostatecznie reprezentowanych; ustanowienie stałych mechanizmów współpracy i komunikacji; stawianie czoła wyzwaniom kulturowym i strukturalnym. Współpraca będzie miała charakter „ciągły” – zapewniają uczestnicy „rzymskiego dialogu na temat ochrony” – poprzez podejście skoncentrowane na osobach skrzywdzonych, oraz konkretne działania na rzecz budowania bezpieczniejszego Kościoła na całym świecie.